İman kardeşliğimiz kağıt üzerinde mi?

'Müslümanlar kardeştir' buna inanıyorum ama bu inanç konumuz biraz abartılmıyor mu? Kardeşlik sürekli tek taraflı mı oluyor? Borç alan borcunu ödemiyor, menfaati olan kardeşliği hatırlamıyor, camide kardeşiz ama iş paraya gelince neden başka bir şeyleriz acaba?

Bu bakışı Müslümanlıktan alıp insanlığa götürelim. İnsanlık konusunda da aynı şeyleri söylemek mümkün değil mi? Pek çok insanlık kardeşimiz yeri geldiğinde insan olduğumuzu unutmuyor mu? Birileri asıl olan insanlıktaki beraberliğimizi unutabiliyor diye bizim insanlık karşıtı mı olmamız gerekiyor? İnsanlığın ideal olanını bırakıp düşük seviyelisini mi almalıyız? Elbette hayır. Kim ne yaparsa yapsın biz ideal olan insanlık peşinde oluruz/olmalıyız. Aynı şekilde dinimiz bizi dinin kutsallığına uygun bir düzeyde kardeş saymıştır. Zaman zaman Müslümanlar arasında kardeşliği zedeleyen veya kardeşliğe aykırı olan tutumlar var diye Müslümanların kardeş olduğu gerçeğini yok kabul edemeyiz. Bunun bir benzeri hiç kimse namaz kılmıyor diye namazı bırakmak gibi olmaz mı? Dinimizin bize gösterdiği ve yaşamamızı istediği kardeşlik bu fani dünya toprağında başlayıp ahirette devam eden, cennetlerde soluklanan kardeşliktir. Bu kardeşliği de karşılığını fani insanlardan değil onu bize emreden Rabbimizden beklemek zorundayız. Namazın karşılığını kimden bekliyorsak kardeşlik uğruna yaptıklarımızın karşılğını da ondan bekleriz. Çünkü kardeşlik ilahi bir emirdir, emredeni de Allah’tır.

Bu kardeşlik uğruna:

• Allah için sever ve sevilmeye çalışırız.
• Bu uğurda birlik içinde olmanın gereğini yaparız.
• Bu çatı altındakilerle yardımlaşır, güç birliği yaparız.
• Kardeşlik sürsün diye geçinilebilen biri oluruz, sorunlu kardeş olmaktan çekiniriz.
• Müslüman kardeşliğimiz bizim gururumuzdur.
• Böylece Allah’ın yardımının da bizimle olacağına inanırız. Bizi affetmesinin sebebi olacağını biliriz. Onun sevgisine ereriz.